හදිසි අනතුර 41............................මා අඳිමින් සිටි සියලු පිරිමි ඇඳුම් සේදූ අම්මා ඒවා වියලා නවා කබඩය  තුලට දමා වසා දැමුවේ නැවත ඒවා කලකට පවිච්චියට නොගන්නා බව දන්නා නිසාය. මගේ ඇසට පෙනීමත් පිලිකුලක් සේ දැනුනු එම ඇඳුම් තොගය මෙසේ නොපෙනෙන සීමාවක තැබීම සිතට මහත් සහනයක් විය.......දැන් මගේ කාමරය ගැහැනු ලමයෙකුගේ කාමරයක්ට පරිවර්ථනය වී අවසානය .....ඇදුම් රාක්කයේ සියලුම ඇදුම් කාන්තා ඇදුම් විය......මේසය මත තිබුනේ කොන්ඩාකටු මාල වලලු මුදු කරාබු වැනි ආභරණය.......ගැහනු ලමුන් මුහුනේ ගල්වන ක්‍රීම් පවුඩර් වැනි දේවල්ය.....පොහෝදින කැලනියෙන් මිලදී ගත් ලස්සන බෝනික්කාද මේසයේ කොනක තබා තිබීම තවදුරටත් ගැහැනු ළමා මේසයක් බව කියාපාන්නක් විය....... මාව නොහදුනන කිසිම කෙනෙක් මෙම කාමරයේ සිටින්නේ ගැහැනු ලමයෙක් මිස පිරිමි ළමයෙක් ලෙස නිකමටවක් නොසිතෙනු ඇත.  මාගේ බාහිර  රූප ස්වභාවයද ගැහැනු ලමයෙකු ලෙස පෙනෙන්ට තිබුනි. මා පිරිමියෙකු යයි ඔප්පුකිරීමට ඇති එකම සලකුන වන්නේ කකුල් දෙක අතර එල්ලෙන පුරුෂ ලිංගය පමනි. එය නොතුබුනානම් මා අද ගැහැනු ලමයෙක් වනබව දැනගෙන සිටි මා එම පිරිමි ලිංගයයට බොහෝ සේ වෛරකරන්ට වුනෙමි.  එය දැකීමත් පිලිකුල් සහගත විය......එය විටින් විට රිජුවීම මහත් කරදරයක් ලෙස දැනෙන්ට විය.....ගැහැනු ලමයෙක් උනානම් මේක මෙතන නෑනෙ.......මෙතැන හිස්වෙලා සැහැල්ලුවක් දැනෙන්ටත් පුලුවන්.....සමහර වෙලාවට එය ඇද කඩා දැමීමට උත්සාහ ගත්තෙමි එහෙත් එය හොදින් සිරුරට බද්ද වී ඇතිනිසා කඩා දැමීමටද නොහැක.......කපා දැමීමෙන් ජීවිතයට හානියක් වේ යයි බියට පත්වූ බැවින් එය කපා දැමීමට උත්සාහ නොකලෙමි.......එහෙත් එය තදින් මිරිකමින් පහර දීමෙන් නොයෙක්  වද දීමෙන් මගේ සිතේ තිබුනු තරහා පිටකර ගත්තෙමි......එයට කෙතරම් වද දී මට එපා යයි පැවසුවත් එය නිරුපද්දිතව එම ස්තානයේම  තිබුනි.....ගැහැනු ඇදුම් ඇද සිටිනවිට ලැබෙන සැහැල්ලුබව මෙම පිරිමි ලිංගය නොතිබුනානම් තවත් විශාල වශයෙන්  දැනෙන්ට ඉඩ ඇතිබව මට නොයෙක් වර සිතුනි.....
                                       දැන් සතියක් විතර ඔයා කිසිම පිරිම ඇදුමක් ඇන්දෙ නෑනේද...... ඇසූ අම්මා......  දුවට නිකමටවත් හිතෙන්නෙ නැද්ද ආයෙත් කමිසයක් කලිසමක් ඇදගෙන කොල්ල වගේ ඉන්න...ඇසුවාය...එහෙම හිතෙන්නෙ නෑ අම්මෙ ....ඊටවඩා මෙහෙම ඉන්න එක හොදයි.....මා කීවෙමි.............දුවේ මල්ලිගෙ සිස්සත්වෙ විභාගෙ ළඟ හින්ද බෝධි පූජා තියන්න යනව......ඔයත් එනවද......දිනක් අම්මා ඇසුවාය......කවද්ද යන්නෙ....මම ඇසුවෙමි...හෙට හවස ඉදන් යන්න හිතාගෙන ඉන්නෙ......අම්මා කීවාය......කොහාටද යන්නෙ.......ඇසූ මම අපි දහම් පාසැල් යන පන්සලට යන්නෙ නැත්නම් මාත් එන්නම්.......කීවෙමි.....ඒ මොකද අම්මා ඇසුවාය....මට ගෑනු ඇදුම් ඇදගෙන එහෙට යන්න බෑ.....කවුරු හරි මාව අදුනගනියි......මා පැහැදිලි කලෙමි......ඉතින් ඔයා පිරිමි ඇදුමක් ඇදගෙන එන්න.......අම්මා කීවාය......එහෙනම් අම්මල යන්න මම ගෙදර ඉන්නම්.......පිරිමි ඇදුම් ඇදීමට ඇති අකමැත්ත නිසා.....මා එසේ කීවෙමි........වැඩිවෙලා කොල්ලෙක් වගේ ඉන්න ඕනෙ නෑනෙ දුවේ.....ඔන්නම් පැය දෙක තුනක් ඉන්න වෙයි.....අම්මා කීවාය........පැය දෙකතුනක් නෙවෙයි මොහොතකටවත් මට ඕනෙ නෑ ආයෙත් කොල්ලෙක් වගේ ඇදගෙන ඉන්න.....සිතූ මා බෑ අම්මෙ කීවෙමි......එහෙනම් කන්දෙ පන්සල් යන්න එනවද...ඇසූ අම්මා....හැබැයි පොඩ්ඩක් දුර කන්ද නගින්න තියෙනව...කීවාය.......කමක් නෑ එන්නම් .....මා කීවෙමි........කෙතරම් මහන්සිවුවද ගැහැනු ඇදුම් ඇදසිටීමට තිබුනු ආශාව නිසා එයට කැමැත්ත ප්‍රකාශ කලෙමි......ඔයාට පන්සල් යන්න සුදු ගවුමක් නෑ නේද......පාට ගවුන්නෙ තියෙන්නෙ.......ඇය කීවාය....ඇයි..ලමා සාරිය තියෙන්නෙ.... මම කීවෙමි.......ඒක එහෙමෙහෙ අදින්නෙ නැතුව නාට්ටියට අදින්න තියාගන්න......අපි හෙට ගිහින් සුදු ගවුමක් අරන් එමු......ඇය යෝජනා කලාය.....අම්ම මට හැමදාම ගවුන් අරන්දෙනව.......අම්ම හිතාගෙන ඉන්නවද දන්නෙ නෑ හැමදාම ගවුන් අන්දවගෙන මාව එයාගෙ දුවෙක් වගේ තියාගන්න......සිතූ මා.....අනේ එහෙම කරනව නම් කොයිතරම් දෙයක්ද......මා සතුටින් කල්පනා කලෙමි........
              පසුදින උදෑසන මාව සාප්පුවට එක්ක ගිය අම්මා මට සුදු ගවුමක් ද සුදු පැහැති සායක් සහ බ්ලවුසයක් මිලටගෙන දුන්නාය.......ඇයි අම්මෙ සුදු ඇදුම් දෙකක්.....මා ඇසුවෙමි......ඇයි දුවේ දිගටම බෝධි පූජාව තියනවනේ.....හැමදාම එකම ඇදුම ඇදගෙන යන්න බැනෙ.......අම්මා පැවසුවාය......